Urodził się 1 października 1910 r. w Bondarach, w gminie Michałowo w powiecie białostockim, syn Andrzeja i Marii Nazarko.
W Bondarach ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. Do osiemnastego roku życia pomagał rodzicom w prowadzeniu ośmiohektarowego gospodarstwa rolnego, następnie do 5 kwietnia 1932 r. pracował jako flisak na rzece Narew. Od 6 kwietnia 1932 r. do 20 września 1933 r. odbył służbę wojskową w 42 Pułku Piechoty w Białymstoku. Po zakończeniu służby wojskowej ponownie pracował jako flisak na rzece Narew.
W ramach tajnej mobilizacji z 23 sierpnia 1939 r. zmobilizowany do 76 Lidzkiego pułku piechoty im. Ludwika Narbutta w Grodnie. Następnego dnia stawił się w jednostce i został przydzielony do Oddziału Zbierania Nadwyżek 76 pp gdzie otrzymał przydział do batalionu marszowego 76 pułku piechoty pod dowództwem mjr. Józefa Balcerzaka wchodzącego w skład Grupy Operacyjnej „Grodno”. Batalion został skierowany do obrony Lwowa, po zbombardowaniu przez Niemców 16 września stacji w Równem, a wkrótce przez Sowietów węzła w Sarnach ruch kolejowy na linii Sarny–Równe ustał, przecinając drogę do Lwowa. Po wyładowaniu w dniu 17 września na stacji kolejowej Sarny-Kostopol baon został zatrzymany przez d-cę KOP „Sarny” w rejonie m. Sarny i wcielony w skład zgrupowania ppłk. Sulika.
19 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli i umieszczono go w obozie przejściowym w Kozielszczyźnie w rejonie połtawskim. Po miesiącu przesłuchań skierowano go do kopalni rudy żelaza w Krzywym Rogu w obwodzie dniepropietrowskim na Ukrainie. W maju 1940 r. wywieziony do jenieckiego obozu pracy zespołu Północnego Obozu Kolejowego (Siewżeldorłag) rozlokowanego w dorzeczu Peczory w republice Komi, budującego północno-peczorską Magistralę Kolejową. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w lipcu 1941 r. został przeniesiony do „poamnestyjnego” obozu Nr 165 w Wiaźnikach w obwodzie iwanowskim, tam zgłosił się do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. Po przetransportowaniu do Titaszczewa 3 września 1941 r. został przyjęty do wojska i otrzymał przydział na stanowisko celowniczego CKM do tworzonego 15 pułku piechoty „Wilków” 5 Dywizji Piechoty. Po ewakuacji z ZSRR 7 sierpnia 1942 r. pułk wszedł w skład Armii Polskiej na Wschodzie. Po rozformowaniu pułku w październiku 1942 r. otrzymał przydział do utworzonego 15 Wileńskiego Batalionu Strzelców „Wilków” w składzie 5 Wileńskiej Dywizji Piechoty, od 7 marca 1943 r. 5 Kresowej Dywizji Piechoty w 2 Korpusu Polskigo.
Brał udział w kampanii włoskiej, pod Monte Cassino w walkach o wzgórze 575, ciężko ranny serią karabinu maszynowego w brzuch, przebywał na leczeniu w Polskim Szpitalu Wojennym Nr 5 w Casamassima. Po rekonwalescencji powrócił do batalionu. Za wykazane męstwo na polu walki odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari kl. V i Krzyżem Walecznych.
W kwietniu 1946 r. przetransportowany do Wielkiej Brytanii, gdzie zgłosił chęć powrotu do kraju. 20 maja 1946 r. przypłynął do Gdańska i udał się do rodzinnej wsi, gdzie prowadził gospodarstwo rolne.
Zmarł 23 lipca 1991 r. w Bondarach pochowany na cmentarzu parafii prawosławnej Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Juszkowym Grodzie.
Odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari kl. V Nr 10883 nadanym zarządzeniem L.dz.133/GNW/45 z dnia 24 marca 1945 r., Krzyżem Walecznych, Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino Nr 17262, Odznaką honorową za Rany i Kontuzje z jedną gwiazdką, brytyjskimi: 1939-45 Star, Italy Star.
Po powrocie do kraju odznaczono go Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1979), Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 r. (1974), Medalem „Za udział w wojnie obronnej 1939” (1983).
Opracował: Zenon Dudek na podstawie informacji córki Marii Grzegorczyk, dokumentów WBH z Kolekcji Polskich Jeńców Wojennych 1939 r.
Dodaj komentarz